رباعیات دکتر سید هادی محمدی

در کوچه ی آرواره ها می میرم 

با ساده ترین اشاره ها می‌میرم 

وا کن دَهنِ دوخته ی شعرم را 

از خِنگی استعاره ها می‌میرم 

#سید_هادی_محمدی 

ای سایه ی ماورا ، قَتیلُ العَبَرات 

آلاله ی نینوا ، قَتیلُ العَبَرات

ماییم و خجالت و نگاه تاریخ 

قد قامتِ سَر جُدا، قَتیلُ العَبَرات

#سید_هادی_محمدی 

سَربندِ ارادتِ برادر عباس 

فریاد ترین غیرتِ خواهر عباس 

لب تشنه کنار رود دستانش ریخت

 بازوی وفا، حیایِ پَرپَر عباس 

#سید_هادی_محمدی 

هر چند که قامتِ خِضابت خون است

هنگامه ی با حُسَینِ تو اکنون است 

با رمزِ تَوَکَّلتُ عَلی نَصر الله 

در ضاحیه روز آخرِ صَهیون است

#سید_هادی_محمدی 

ای کاش که قابِ خانه دیوار نداشت 

در شهرِ شما فاجعه تکرار نداشت 

پهلویِ غم و چادرِ سیلی خورده 

افسوس در آن کوچه علمدار نداشت 

#سید_هادی_محمدی